Recent werd ik uitgedaagd door de NIBC om in 20 minuten het nut en de meerwaarde van diversiteit (in de breedste zin van het woord) te presenteren. Deze uitdaging maakte dat ik de ’8 guidelines to create an inclusive culture’ heb opgesteld. In de komende acht weken zal ik telkens een andere regel centraal stellen. Deze week:
#1 Don’t Clone.
We hebben allemaal de neiging mensen op te zoeken die een beetje op ons lijken. Gewoon, omdat we ons prettig bij hen voelen. Het voelt vertrouwd. Bovendien zoeken we goede collega’s, met prettige eigenschappen. Een beetje zoals onszelf dus. Deze strategie zal tot weinig diversiteit leiden.
De eerste regel om tot een inclusieve cultuur te komen is dus: durf jezelf niet te klonen.
Neem je (onbewuste) beelden van ‘een goede manager / docent / onderzoeker / etc.’ onder de loep. In hoeverre zit er in deze beelden een voorkeur verstopt voor een gender, etniciteit, een bepaald karakter (etc.)? Wanneer de (impliciete) beschrijving van ‘een goede manager’ op het lijf is geschreven van een ‘witte man van 40, liefst uit de randstad’, is het namelijk niet zo gek dat je buiten deze culturele groep geen geschikte kandidaaat kunt vinden.
De uitdaging bij #1 is daarmee: hoeveel diversiteit kun je aan? Durf jij de uitdaging aan om met veel verschillen om te gaan? Om jouw mogelijke ongemak daarin toe te laten? Om jezelf te laten verrassen door nieuwe invalshoeken. Wanneer je niet bereid bent om naar je eigen routines en blinde vlekken te kijken, is het veiliger om mensen op te zoeken zoals jij.
#1 Don’t clone betekent dat je mensen de ruimte geeft zichzelf te zijn, uiteraard wel gekoppeld aan het doel en de taak van een team of organisatie. ‘Pas je aan en blijf jezelf’ is de inclusie paradox die je daarbij tegen zult komen.
Wanneer je #1 aandurft, dan ben je klaar voor #2. Volgende week meer.
Jitske Kramer is Corporate Anthropologist en zet zich in om de dynamiek van het verschil in organisaties beter te benutten. Zij is auteur van de boeken ‘Normaal is anders!’ (in de Engelse vertaling ‘Managing Cultural Dynamics’) en Wow! Wat een verschil.
